صهبا

هنگامی که فکری واحد بر نحوه تقسیم و تسهیم بودجه بخش فرهنگ متمرکز نباشد و دغدغه کارهای تکراری هم در ذهن و ضمیر اهل فرهنگ و مدیران فرهنگی حضور و بروزی نداشته باشد و یا از آن اسفناک تر، یک مدیر فرهنگی اشرافی به حوزه زیر نظرش نداشته باشد، موازی کاری پیش می آید. نمونه ای از این موازی کاری ها را می توان در تدوین چندین دایره المعارف همزمان جست وجو کرد که این مسئله انتقاد دانشمند گرانمایه، دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن را هم به دنبال داشته است.
اسلامی ندوشن در یادداشتی که در شماره 19 فروردین روزنامه اطلاعات منتشر شد، به این معضل اشاره کرده است. بخشی از یادداشت ایشان را بخوانید تا بر موازی کاری ها در این عرصه وقوف بیشتری یابید؛ «آیا نه آن است که ما هنوز یک تاریخ جامع که خودمان نوشته باشیم، درباره کشورمان نداریم و فرهنگ و تمدن این کشور هنوز به ارزیابی درست گذارده نشده است؟ تا زمانی که اینها روشن نشده و تناقض ها و بگومگوها مرتفع نگردیده اند، آینده را نمی توان با چشم باز دید. ما هنوز جوابی به این مسئله نداده ایم که؛ «که هستیم و چه هستیم؟» دیرتر یا زودتر، باید جرات داشته باشیم که خود را بشناسیم. یک مورد برای مثال بگویم؛ اکنون لااقل چهار دایره المعارف دردست تالیف است که همه کم و بیش یک چیز می گویند؛ یعنی مطالب موازی و مکرر و صدها «اب» و«ابن» در خود انباشته دارند.
معلوم نیست که چند نفر از این کسان در جریان تمدن ایرانی موثر بوده اند و یا نامی از آنها در حافظه تاریخ مانده است. فرانسه یک «لاروس» دارد، انگلستان «بریتانیکا»، آمریکا «آمریکانا» و با همین یکی رفع احتیاج می کنند. اگر ما هم به یکی اکتفا می کردیم، آیا بهتر نبود که به جای سه تای دیگر یک دوره تاریخ ایران می نوشتیم، نیز یک دوره تاریخ تمدن و فرهنگ این کشور و یک دوره تاریخ روابط ایران با کشورهای خویشاوند که دامنه زبان فارسی و تمدن ایران در آنها از دروازه چین تا بخشی از هند و از آسیای میانه تا آسیای صغیر گسترده شده است؟ همه کشورها به دنبال دوست می گردند.
این دوستی را تنها با پول نمی توان به دست آورد. ما یک سرمایه بزرگ داریم و آن خاطره تاریخی و یادگارهای مشترک است که با تعدادی از کشورها می توانیم تقسیم کنیم و آنها را وسیله تفاهم قرار دهیم. باید مراقب باشیم که در میانه داشته هایمان تنها نفت همه توجه را به خود معطوف ندارد. داشته های دیگری هم هست بسی پایدارتر و کارسازتر و آن نیروی نوشونده ایرانی است که در طی تاریخ هرگاه لازم بوده، خود را به کار انداخته، آیا می توان به آن امید بست؟»

نوشته شده توسط جعفری در سه شنبه 1386/01/28 ساعت موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط جعفری در یکشنبه 1386/01/05 ساعت موضوع | لینک ثابت